De toekomst van zorg zit in verbinden, niet in registreren
Wie kwaliteit van leven centraal zet, kan zorg en welzijn niet los van elkaar organiseren. De beweging naar langer zelfstandig en verbonden leven is geen hype, maar noodzaak. De zorgvraag groeit, terwijl het aantal beschikbare professionals niet evenredig meegroeit. Daarmee wordt de opgave breder: hoe organiseren we ondersteuning zodat mensen niet alleen zorg ontvangen, maar ook kunnen meedoen, contacten onderhouden en zo lang mogelijk zelfstandig blijven? Technologie moet die samenwerking eenvoudiger maken.
Die verschuiving brengt zorg en welzijn dichter bij elkaar. Een inwoner maakt immers geen onderscheid tussen zorg, sociaal werk, vrijwilligerswerk of mantelzorg, maar ervaart vooral een vraag in het dagelijks leven. In de uitvoering is die samenhang echter nog lang niet vanzelfsprekend. “De inwoner heeft één vraag, maar de uitvoering knipt die vraag op in verschillende domeinen. Dáár gaat tijd en energie verloren”, zegt Esther Ockeloen, directeur van Adsysco, het bedrijf achter Regicare, een softwaresysteem voor het sociaal domein.
Daarom wordt de rol van sociaal werk belangrijker. Veel vragen gaan niet direct over medische behandeling, maar over meedoen, vervoer, daginvulling, sociale contacten, mantelzorg, vrijwilligerswerk of praktische ondersteuning. Daar ligt een belangrijke sleutel tot kwaliteit van leven.
Zorg en welzijn verbinden
Volgens Ockeloen wordt de transformatie te vaak als financieel vraagstuk bekeken. “Financiering speelt mee, maar de belemmeringen zitten in samenwerking, processen en informatievoorziening. Zorg en welzijn moeten elkaar sneller vinden en werken vanuit hetzelfde beeld van de inwoner.”
Informele zorg is daarbij geen vervanging van professionele zorg. “De transformatie gaat niet over minder zorg leveren, maar over ondersteuning beter organiseren. Professionele capaciteit moet beschikbaar blijven voor mensen die haar het hardst nodig hebben. Tegelijk kunnen sociale netwerken veel betekenen bij vragen rond meedoen, contact en praktische steun.”
Technologie kan helpen, maar is geen doel op zichzelf. Op kleine schaal lukt samenwerking vaak zonder complexe systemen. Zodra honderden inwoners, vrijwilligers, mantelzorgers en professionals betrokken zijn, ontstaat behoefte aan overzicht en verbinding. “In de praktijk staan gegevens nog te vaak verspreid over verschillende dossiers en applicaties. Professionals vragen dezelfde informatie opnieuw uit en overdrachten verlopen niet altijd soepel. Dat vergroot de registratiedruk en vertraagt ondersteuning.”
Samenwerking vereenvoudigen
De technologische uitdaging is daarom niet méér vastleggen, maar samenwerking vereenvoudigen. Minder administratie en betere informatie-uitwisseling geven professionals meer ruimte voor aandacht, signalering en het gesprek met inwoners.
Over vijf jaar zou een professional volgens Ockeloen niet meer hoeven nadenken over welke organisatie een vraag moet oppakken. Een signaal over eenzaamheid, vervoer, daginvulling of ondersteuning moet vanzelf bij de juiste partij terechtkomen, op basis van een gedeeld beeld van de inwoner. Dat vraagt niet alleen om digitalisering, maar vooral om een andere manier van organiseren, waarin organisaties en betrokkenen makkelijker over domeinen heen samenwerken.
“De toekomst van zorg zit niet in meer registreren of in nog meer losse systemen. Die zit in het vermogen om professionele zorg, welzijn, mantelzorgers, vrijwilligers en gemeenschappen daadwerkelijk met elkaar te verbinden.”
Esther Ockeloen, Directeur, Adsysco
